25/9/52

สองสามวันมานี้ รู้สึกว่าใจ มันหมกมุ่นกับปม บางปม แล้วก็อยากบวช ไม่ยอมคลายไปสักที
จนต้องกราบเรียนคุณแม่...คุณแม่ก็บอกว่าเป็นแค่ความอยากเฉยๆ มันเป็นกิเลส ให้มันอยากไป มันไม่ใช่เราหรอก
ก็เลยทบทวนคำสอน ใจก็คลายออก พบว่า ตัวเองคลุกวงในอยู่นั่นเอง
การที่เรารู้สึกตัวแล้วจิตรวม ทำไมเรายังทุกข์ยังร้อนใจอยู่ไม่ยอมคลาย เพราะว่า รู้สึกตัวแล้วมันต้องใช้ปัญญาต่อนั่นเอง...โฮ

21/9/52

อาทิตย์ก่อนไปภูน้อย ผลการปฏิบัติหลวงพ่อให้ ดูใจที่เผลอแล้วทวนกลับมา
และเรื่องการพูด ถ้าพูดแสดงว่าตาม ไม่พูดแสดงว่า ไม่ตามหยุดแค่นั้น
ตอนนี้ยังงงๆ ยังไม่แจ่มแจ้งกับเคล็ดข้อนี้นัก

23/8/52

อ่าว...วันนี้ 23 แล้ว
ช่วงนี้จิตเผลอไปรับเรื่องราวข้าวนอกบ่อยมากๆ เผลอทีไรต้องมีเรื่องผิดพลาดทุกที
วันก่อน รถมอไซต์ก็จะชนเอา เพราะเขาไม่ดูไฟเลี้ยวของเรา โฮ ... นึกว่าตัวเองรอบคอบแล้ว
ต้องดูคนอื่นด้วยว่าเขามายังไงด้วย
สรุปคือ ความรอบคอบสำคัญมาก

10/8/52

วันเสาร์ที่ผ่านมาไปกราบหลวงพ่ออีกครั้ง ตั้งใจว่าจะไปรายงานการภาวนาแต่ก็ต้องใจหาย
เมื่อหลวงพ่อไม่ลงมาฉันอาหาร
เกือบจะกลับอยู่แล้ว หลวงพ่อก็มาพอดี
หลังจากรายงานผลคือ ใจเราเริ่มนิ่งแล้ว ท่านบอกว่าเริ่มเห็นสบงแล้ว
แสดงว่าก่อนหน้านั้นที่เราคิดว่าตัวเองพัฒนามากนั้น เป็นแค่การคิดไปเองนั่นเอง 555
ก่อนหน้านั้นใจเราไม่นิ่งเลย แต่กลับคิดว่า ตัวเองภาวนาดีได้ยังไงไม่รู้

14/7/52

ตั้งใจว่าจะฝึกฝืนใจ หรือไม่ทำตามใจตัวเอง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...

10/7/52 วันนี้เริ่มเข้าพรรษา

วันนี้เริ่มเข้าพรรษาอย่างเป็นทางการแล้วสำหรับเรา
นึกๆอยู่ว่าเข้าพรรษาจะทำอะไรที่เพิ่มจากช่วงปกติ แลจะเป็นเครื่องหมายให้ตนเองไม่เสื่อมจากการภาวนา
เลยตัดสินใจจะภาวนาทุกวันเริ่มตั้งแต่ ห้าทุ่มตรง กิจกรรมทุกอย่างต้องเลิกทำ...ยกเว้นทำงาน
...ถ้ามีสติผีต้องกลัวเราสิ ไม่ใช่เรากลัวผี

24/6/52

วันนี้ก็มีสภาวะธรรม มากระทบอีก เหมือนเคย แต่วันนี้ต่างกันบ้าง
คือเคยดูสภาวะแล้วจิตหลงตาม เคยเศร้าๆ แต่วันนี้หลังกินข้าวเย็น
ขี่รถมา ก็เอ้ะ จิตที่จริงไม่ได้เศร้านี่ ความเศร้ามันอยู่ต่างหาก
ก็เลยเข้าใจอะไรๆ บ้างแล้วครับ

22/6/52

เริ่มทำงานที่ มข ได้ สองสัปดาห์
ได้มาอยู่คนเดียวก็ดีเหมือนกัน เพราะจะได้ทำอะไรเงียบๆบ้าง มีเวลาทำงานกับเวลาว่างชัดเจน ต่างกับที่บ้านมาก
เพราะที่บ้านไม่มีเสาร์ อาทิตย์
ทำเหมือนเดิมอยู่ทุกวัน แต่ใช่ว่าที่นี่จะดีกว่า เพราะยังไงก็ต้องเผชิญกับสภาวะอารมณ์ต่างๆ อยู่ดี มันคงเป็นกรรมของเราแหละนะ
ที่ได้มาทำอะไรอยู่ที่นี่

"ใช้กรรมไปก่อน " อย่างที่หลวงพ่อว่า

15/4/52

เมื่อคืนนี้ รู้สึกทุกข์ เมื่อโดน หลายๆคน พูดทำให้ไม่พอใจ เราก็เก็บความทุกข์นี้ไว้ ตั้งใจว่าจะไม่พูด แต่มันก็ทรมานทีเดียว
พอทุกคนแยกย้ายเข้านอนแล้ว เราก็เอะ ขึ้นมา ความคิดมันทวนกลับว่า เราทุกข์ จากอะไร จึงได้รู้ว่า ที่เราทุกข์อยู่ร่ำไปนั้น
เป็นเพราะความคิด ไม่ใช่ ตัวบุคคลใดๆเลย อย่างนี้ คงเรียกว่า ฝึกเเบบแมวจับหนูนี่เอง หนูมาค่อยตะคุบยังทัน
... วันนี้เราได้เข้าใจ ชื่อตัวเอง เพราะคิดจึงทุกข์

22/2/52

วันนี้ก่อนจะลุก คงเป็นเพราะร่างกายเพลีย
กำลังสติก็ยังอ่อนอยู่ เลยกลายเป็นว่า ภาวนา ทุลักทุเล แต่ก็ไม่เป็นไร
ทุลักทุเลก็รู้ไปก็พอ

20/2/52

เมื่อวานนี้ ขากลับจากขอนแก่น เดินทางแวะกราบหลวงพ่อ ไปถึงบ่าย สองโมง ทำกิจวัตรร่วมกับพระที่วัดตามสมควร
แล้ว นั่งพักรอหลวงพ่อ จนถึงเวลาฉันน้ำปานะ ปรากฏว่าหลวงพ่อไม่ลงมาฉัน เราเลยได้แค่กราบท่าน ท่านถามว่ามีอะไร
จะถามไหม หลวงพ่อจะตอบให้ แต่เราไม่มี กราบท่านเสร็จท่านเดินผ่านเราไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายว่า "ตามนั้นล่ะ"
เราเข้าใจเลยว่า ที่เราทำอยู่นี้ ถูกต้องแล้ว เราเผลอยิ้มออกมา ด้วยความปิติ เพราะเราก็ว่า เรามาถูกทางแล้วเหมือนกัน
หลังจากฝึกรู้สึกตัวมาตั้งแต่วันที่ 23 ธันวา 51 เห็นได้ชัดเลยว่าเรามีสติมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงวันนี้ เหมือนกับว่า ตอนที่
สติเกิดนั้น กายกับใจแยกกันทันที อย่างชัดเจน
หมายเหตุ...เราเห็นคนอื่นไม่ได้เห็นเขา เขาเห็นกายของเรา ไม่ใช่เห็นเรา